Foto: Koen Broos

Esther Quatfass

is steeds op zoek naar de ultieme vrijheid. Al gelooft ze niet dat die bestaat, want werkelijk vrij zijn zou betekenen verlost zijn van de zwaartekracht, het verstrijken van tijd, de maatschappij met haar dictaten en regels, en vooral van het moeten. Ze moet niet graag, al moet ze van zichzelf vrij veel. Altijd maar zelfkritisch zijn, nieuwe wegen inslaan en natuurlijk beter worden in het schrijven. 

Toch heeft ze, sinds ze uit Nederland wegging, een flinke stap gezet in de richting van vrijheid. Hoewel haar ene voet nog af en toe mee wandelt met de maatschappij, is haar andere vergroeid met de uitgestrekte natuur in Zweeds Lapland, die een verlossende werking heeft.

Na haar studie aan de UvA en de start van een carrière als methodoloog, verliet ze Amsterdam om zich bij haar partner en zijn sledehonden te voegen. Eerst in het bosrijke Estland, waar het tweetal gedurende 7 jaar meerdaagse sledehondentochten organiseerden. Vervolgens verhuisden ze met hun hebben en houden naar Zweeds Lapland, om het bedrijf daar nog eens 4 jaar succesvol voort te zetten.
Inmiddels is Esther gestopt met het werken in de sledehondenkennel, om meer tijd over te houden voor het schrijven.

“Het uitgeven van mijn verhalen heb ik met mijn tong op de grond nagejaagd, als een windhond rennend naar een prooi, die aan een draad zigzaggend over een renbaan wordt getrokken en steeds buiten bereik blijft. Maar nu is het zo ver. Eindelijk kan ik wat uitrusten en genieten, al gun ik mezelf daarvoor niet veel tijd, want ook begint het nu pas en dus moet ik alweer van alles. Een nieuwe thriller schrijven, die al af had moeten zijn, genoeg korte verhalen verzamelen voor een degelijke bundel, en en en…”

Dingen die haar inspireren zijn de verlaten natuur, het meer vlak voor haar deur dat haast dagelijks een nieuwe gedaante aanneemt, de babyroze en blauwe lucht in het holst van de winter, als de zon nog maar net uitkomt boven de toppen van de dennenbomen aan de overkant van het water, haar partner en zijn sledehonden en alles wat ook maar enigszins verband houdt met haar idee van vrijheid. Al die elementen zitten verweven in haar werk, dat ze beschrijft als ‘een hoop bij elkaar verzonnen nonsens’, maar dat toch zó belangrijk voor haar is, dat ze er voor naar het buitenland is getrokken.

Toen mijn moeder me uitzwaaide, stond ze daar als de belichaming van alles en iedereen waar ik van hield. In een straat in Amsterdam. Ik zag haar verdwijnen in mijn achteruitkijkspiegel.
Het gemis van familie en vrienden voel ik dagelijks, toch woon ik sinds 2008 in het bos. Na zeven jaar Estland nu in Noord-Zweden. Ver weg van alles wat ik ken en liefheb.

Het is nooit een vraag geweest van ‘of’, maar van ‘wanneer’ ik wegging. Mijn moeder moet dat hebben aangevoeld, want ze was geen seconde verbaasd toen ik met mijn emigratieplan op de proppen kwam. Destijds wist ik niet precies wat ik zocht. Inmiddels begrijp ik dat al wat beter. Waarom ik het offer breng om mijn neefje en zussen niet dicht bij me te hebben en mijn ouders niet fysiek te kunnen bijstaan bij het ouder worden.
Ik sta niet graag in het middelpunt van de belangstelling en hoewel ik in Amsterdam low profile leefde, miste ik daar toch een zekere rust. Om mezelf te verlossen van een vrij voorspelbare stroom waarin ik werd meegezogen, ging ik er stilletjes vandoor en stapte in een avontuur waarin ik mezelf beter kon horen, mijn eigen weg kon gaan en mijn tijd vrijer kon invullen.

Hoewel ik in de stad ben opgegroeid, voel ik mij in het bos sterker verbonden met de realiteit om mij heen. De natuur voelt vertrouwd. Veilig ook. En ik vind haar mooier. Ik hoor mezelf hier beter en voel daardoor aan wat mijn behoeften zijn en hoe ik die kan bevredigen. Door de deur uit en de vrijheid in te lopen kan ik het belang van alles laten vervagen en opgaan in een woud vol spontaan en integer leven. Een soort niemandsland, waar de natuur nog een klein beetje de baas is. Met overal om mij heen leven dat beweegt in de wind, maar achter het ruisen van de bomen hangt een stilte waarin ik me graag laat opzuigen. De stilte wordt een leegte, een heilzame en verslavende weidsheid die me de mogelijkheid geeft om mijn schrijverschap ten volle te ontplooien.”

 

HOME