Esther Quatfass

In deze aflevering praat ik met Melanieke Vrijhof over vaccineren.

De meeste mensen laten hun kinderen vaccineren zonder zich daar al te veel vragen bij te stellen. Maar het aantal mensen met twijfels groeit en meer mensen kiezen ervoor om niet alles, of helemaal niet te vaccineren. Eerst waren dit voornamelijk religieuze mensen, maar dat is aan het veranderen. Omdat volgens mij luisteren de enige manier is om de twijfels van mensen te begrijpen, heb ik Melanieke gevraagd om haar gedachten met mij te delen. Ik ben heel benieuwd naar de bronnen van informatie die Melanieke inspireren in haar zoektocht naar het wel en wee omtrent vaccinaties.

Als eerste vraag ik haar of ze voor, of tegen vaccineren is en ze komt meteen met een uitgebreid antwoord.

Ik ben niet tegen vaccineren, maar ik ben wel tegen het standaard vaccinatie programma. Mensen zijn niet standaard. Er wordt te jong, te veel en te vaak gevaccineerd. Dit is een hoge belasting voor een immuunsysteem dat nog niet volledig ontwikkeld is.

De gevolgen op de lange termijn hiervan zijn nog steeds, ondanks tientallen jaren vaccineren, niet inzichtelijk. Alleen dit gegeven al zorgt voor een hoop vragen, want waarom is er geen vervolgonderzoek gedaan? Als je als producent van vaccinaties overtuigd bent van je product, dan zou vervolgonderzoek toch een logische stap zijn. Dat deze stap niet wordt genomen, geeft mij als individu alles behalve vertrouwen in het product en de producent.

Er zijn steeds meer jonge kinderen met chronische aandoeningen. Hoe hoger het aantal vaccinaties is dat aan jonge kinderen wordt gegeven, hoe hoger het percentage kinderen met een chronische aandoening. In Amerika is dit al ruim 50%. Daar krijgen kinderen dan ook ruim 110 verschillende vaccinatie componenten te verwerken in de eerste 5 levensjaren. Het zou heel goed kunnen dat die twee zaken met elkaar te maken hebben. Het intensief belasten van het immuunsysteem in een zeer korte tijd en het ontstaan van vele immuun-gerelateerde aandoeningen. (Bron) Maar onafhankelijk onderzoek wordt er niet gedaan. Ik vraag mij inmiddels dan ook serieus af of we met vaccineren de ene ziekte met de andere ziekte vervangen. Hoe meer ik lees, hoe meer vragen ik krijg en hoe minder ik overtuigd raak van het nut.

Omdat ik nieuwsgierig raak naar hoe het zit met die componenten, ga ik op zoek en vind al snel dat de huidige vaccinaties juist veel minder componenten bevatten dan de vaccinaties uit de jaren ‘80 en ‘90, zoals hier in een tabel staat vermeld.
Maar als ik even verder zoek, vind ik ook dat dit alleen gaat om de antigenen die worden afgeleid van een ziekteveroorzakende bacterie, of virus. Er staat niet bij dat de vaccinaties van vandaag zoveel minder antigenen kunnen bevatten door een toevoeging van verschillende hulpstoffen, zoals hier wel te lezen is.
Hoe zit het dan met de invloed van al die hulpstoffen? En waarom worden die niet gewoon ook met naam en toenaam vermeld bij diezelfde tabel?

Zo ondertussen wil ik graag weten op welke manier Melanieke eigenlijk ervaring heeft met vaccineren, dus vraag ik haar of ze kinderen heeft en of die gevaccineerd zijn.

Ja, ik heb 4, inmiddels volwassen, kinderen en ze zijn allemaal volledig gevaccineerd volgens het standaard programma. Al heb ik mijn beide dochters niet laten vaccineren tegen hpv. De kans om te overlijden aan baarmoederhalskanker bij vrouwen in de leeftijd van 0 – 15 jaar is nul komma nul. Het risico om aan baarmoederhalskanker te overlijden als volwassen vrouw is zeer laag (ongeveer 0,003 %) (bron). De noodzaak hiervoor ontgaat mij dan ook volledig.

Destijds (31 jaar geleden kreeg ik mijn eerste kind) heb ik mij helemaal niet verdiept in de materie. Daar kan ik mij nu echt over verbazen, dat ik dit zonder enige achtergrondinformatie in mijn kinderen heb laten spuiten. Tijden zijn veranderd, er is steeds meer bekend en dat maakt de keuze ‘wel of niet vaccineren’ alles behalve makkelijk voor jonge ouders. Zelf heb ik de dktp vaccinatie gehad en de rode hond vaccinatie. De bof en de mazelen heb ik als kind zelf gehad, zo ook mijn broer en zus, dus daar zijn wij als kinderen niet tegen ingeënt. Overigens heeft mijn volledig gevaccineerde zoon op 27 jarige leeftijd alsnog de bof gekregen en zo ook vele van zijn collega’s.

Ik heb vaker gehoord dat mensen die een vaccin gehad hebben, de betreffende ziekte alsnog gekregen hebben. Ik ga op zoek naar cijfers hierover, want dat soort opvolging lijkt mij cruciaal bij de evaluatie van een product, maar ik vind niet veel meer dan de bewering dat een vaccin over het algemeen bij 1% niet aanslaat. (Bron) Hoe is men op die 1% gekomen? En zou het vermelden van cijfers van gevaccineerde mensen die toch ziek worden helpen bij het terugwinnen van vertrouwen bij vaccinatie critici?

Vanuit het duizelingwekkende aanbod van vaccinatie-gerelateerd leesvoer op internet keer ik terug naar Melanieke en ik vraag haar hoe het komt dat ze zich is gaan verdiepen in vaccineren.

Ik ben zelf al opgegroeid in een gezin waar heel bewust met gezond leven en eten werd omgegaan. Frisdrank, suiker, ongezonde vetten, ik kreeg het als kind niet. Mijn moeder was echt van gezond en natuurlijk eten en ook supplementen waren daar al onderdeel van. Dan ga je puberen, eet alles wat los en vast zit en gooit overal met de pet naar.
Toen werd ik zelf moeder en beetje bij beetje kwam ik terug bij de wijze waarop ik was opgevoed. De beschikbare kennis en informatie over een gezonde leefstijl werd steeds uitgebreider en mijn interesse werd dan ook als maar groter. Hoe meer ik las, hoe meer ik wilde weten.

Toen mijn 15-jarige dochter chronisch ziek werd en de eerste 2 jaar bijna niks meer kon, moest ik overal vol in duiken. De reguliere zorg kon niks voor haar betekenen, dus kwamen wij met haar in het circuit van de natuurgeneeskunde terecht. Daar hoor en lees je ook over vaccinatieschade, aangezien de ouders van deze kinderen regulier ook vast lopen. Beetje bij beetje is mijn dochter hersteld middels orthomoleculaire geneeskunde en homeopathie. Zeker weten doe ik het natuurlijk nooit. Er zijn geen grootschalige onafhankelijke onderzoeken naar bijwerkingen van vaccinaties op de lange termijn. Maar zoveel dingen zijn eigenlijk gewoon heel logisch. Zo ook dat vaccinaties negatieve bijwerkingen hebben, dat hebben namelijk alle producten die de farmaceutische industrie produceert. Dat dit dan bij vaccinaties niet het geval zou zijn, klinkt wat mij betreft alles, behalve logisch.

Inmiddels heb ik wel door dat Melaniekes verhaal over haar dochter niet op zichzelf staat. Er zijn talloze, soms zeer schrijnende, verhalen te vinden over kinderen die beweren na het krijgen van een vaccinatie ziek te zijn geworden, besef ik onder andere na het kijken van deze driedelige serie en deze documentaire. Er zijn artsen en wetenschappers die deze link ook leggen.
Meteen begrijp ik weer beter waar de achterdocht bij veel mensen vandaan komt. Want waarom worden deze mensen niet serieuzer genomen?

Ik kom het overtuigend klinkende argument tegen dat door het gebruik van vaccinaties enkele ziekten min of meer zijn uitgeroeid, onder andere in Nederland. Polio is zo’n voorbeeld, wat niet bepaald een prettige ziekte is om te krijgen. Dus vraag ik Melanieke of een ouder andere kinderen in gevaar brengt, door een eigen kind niet te laten vaccineren? Krijgt een ziekte als de vaccinatiegraad daalt weer ruimte om terug te keren?

Dat is wat ze stellen, zegt Melanieke, maar als je goed naar de grafieken kijkt van ziektes waar tegen wordt gevaccineerd, dan kan je zien dat de grote afname al plaats vond voordat er met vaccinatie werd gestart. Betere leefomstandigheden liggen daar aan ten grondslag. (Voorbeeld grafiek polio)

Sinds begin jaren ’90 komt polio niet meer voor in Amerika en sinds begin 2000 niet meer in Europa. Ondanks het vele reizen, wat we ook toen al deden, komt polio in de westerse wereld dus niet meer voor. Is de ziekte uitgeroeid? Ik durf het niet te zeggen. Er duiken inmiddels weer andere ziektes op met vergelijkbare klachten (AFM), hoe kan dit en waar komt het vandaan als de vaccinatiegraad nog zo hoog ligt en polio toch is uitgeroeid…

Als we kijken naar het gebruik van antibiotica en het resistent worden van bacteriën zou het dan ook zo gaan met een ziekte als polio? Past de ziekte zich aan, net zo als bacteriën dat doen, om vervolgens met een nieuw jasje (en een nieuwe naam) weer tevoorschijn te komen?
Het cmv (cytomegalovirus) is namelijk ook een virus wat keer op keer kan activeren, maar dan wel elke keer in een andere hoedanigheid. Zodat het lichaam en de gemaakte antistoffen het bij een volgende activatie niet herkent. Vandaar dat de ziekte cmv een zware belasting is voor het immuunsysteem.

Er is nog zoveel wat we niet weten, zeker als het gaat over ziektes en hun invloed, positief of negatief, op ons lichaam. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat, net als bij kinkhoest, vaccins niet meer goed werken. Daar hoor ik echter niemand over, wat toch best vreemd is als dit al eerder is gebeurd. Nee, liever wijzen we naar de mensen die hun kinderen niet vaccineren. Zeker weten doe ik het dus niet, zoals ik eigenlijk zoveel dingen niet zeker weet, maar wie wel.

Het is mij duidelijk geworden dat Melanieke ontevreden is over tal van zaken en ik wil graag weten wat er volgens haar zou moeten veranderen op het gebied van vaccineren.

Ik zou ten eerste willen dat er later wordt gestart met vaccineren, laten we zeggen vanaf een maand of 18. Het immuunsysteem moet eerst optimaal ontwikkeld zijn voordat het wordt belast. Ik zou willen dat vaccinaties los gegeven worden, dus geen combinaties van 4, 5 of 6 verschillende ziektes tegelijk. Ik zou willen dat er alleen gevaccineerd wordt tegen ziektes die grote risico’s met zich meebrengen. Daar vallen vele van de huidige vaccinaties niet (of niet meer) onder. Daarbij moet het maar eens echt duidelijk worden waarom sommige kinderen negatief reageren op vaccinaties, dus onafhankelijk onderzoek lijkt mij op zijn plaats. Pas dan kan je risico’s op ernstige bijwerkingen vermijden. Een standaard programma is het goedkoopst maar zeker niet het beste, daarvoor zijn mensen te divers.

Naar aanleiding van de informatie en gedachten die Melanieke met mij heeft gedeeld, heb ik begrip voor deze wensen. Ik kan me moeilijk voorstellen dat fabrikanten van vaccinaties en overheidsinstellingen geen interesse hebben in gelijkaardige aanpassingen als die een gunstig effect hebben, of ten minste de noodzaak inzien van vervolgonderzoek. Zolang dat laatste niet beter gebeurt, komt het vertrouwen bij iemand als Melanieke waarschijnlijk niet terug.

Maar hoe zit dat dan nu bij haar, hoe zou zij nu haar kinderen vaccineren, als ze opnieuw die beslissing moest nemen?

Als ik nu opnieuw kon kiezen zou ik geselecteerd vaccineren. Dus niet de bmr vaccinatie, maar voor mijn dochters dan wel de rode hond, vanwege de risico’s voor latere zwangerschappen. Ik zou zeker pas later beginnen, ik denk pas vanaf een jaar of 2, zodat het immuunsysteem zich eerst optimaal kan ontwikkelen. Maar dat alles zou ik enkel en alleen doen na DNA onderzoek. Zodat ik vooraf weet of ze geen genetische defecten (foutjes) hebben waardoor de kans op bijwerkingen/schade door vaccinatie groter is.
Epigenetica is de toekomst, gepersonaliseerde gezondheidszorg op basis van je dna.

Na ons gesprek heb ik meer vragen dan antwoorden en de vraag die bij mij vooral blijft hangen is waarom er vanuit de overheid ontkennend wordt gereageerd op de zorgen die mensen zoals Melanieke hebben over vaccinaties. Zorgen die door artsen en wetenschappers wereldwijd worden gedeeld. Zorgen die in Japan zelfs voor ander beleid hebben gezorgd.
Ik heb geen kinderen en heb er op die manier nooit over hoeven nadenken. Bovendien werden er in mijn kindertijd nog niet zo veel vaccinaties gegevens als tegenwoordig. De vraag of er zoiets bestaat als te veel vaccineren, was toen nog niet echt aan de orde.

Maar het aantal sceptici lijkt te groeien en daar zal de overheid toch iets mee moeten doen, aangezien de vaccinatiegraad in sommige gevallen daalt. Er klinken af en toe geluiden over verplichting. Maar is dat niet de weg van de minste weerstand? Alle vragen en onduidelijkheden die er bestaan over vaccineren en bijwerkingen kunnen dan onbeantwoord blijven. Terwijl er, op basis van het aantal jongeren met chronische en soms dodelijke ziekten, die zij zelf of hun ouders en soms ook artsen in verband brengen met verkregen vaccinaties, een draagvlak lijkt te zijn voor wetenschappelijk onderzoek. Zeker in het geval van het HPV vaccin, lijken die cijfers daar hoger te liggen dan de cijfers van slachtoffers van de ziekte zelf.

Waarom wordt onderzoek hiernaar niet meer uitgevoerd? Is de materie te complex om te doorgronden? Bestaat er geen multi-disciplinair team van experts met de capaciteiten om meer onderzoek aan te gaan? Zijn er te weinig belangen mee gemoeid? En waarom worden de gemelde ‘bias’ in onderzoeken die gedaan zijn naar de veiligheid van vaccinaties, en onderzoeken die gezondheidsproblemen linken aan stoffen in vaccinaties niet nader bekeken?

Zolang dit soort kritische geluiden aan de kant worden geschoven, kan ik me goed voorstellen dat je geen blind vertrouwen hebt in het overheidsschema van vaccineren, en het nemen van beslissingen voor je kinderen bijzonder lastig is.