Esther Quatfass

Acuut

Een huis,

geen thuis,
want de kat en honden zijn in andere handen.

Niet alleen, niet samen in een kamer voor verdriet en tranen
slaan we gade de gesloten ogen,
het zuigende geluid dat de borst onwrikbaar op en neer beweegt.

Blauwe broeken, witte hemden die de sneeuwstorm brengen. Omvergeblazen door de wind, vreemd en grondeloos verlamd,

maar dan is er je hand die omhoog gaat.

En een blik,

glazig, maar het is een blik
en ik geniet
als ook jij het begin inziet.

Op 5 februari 2019 raakte mijn partner betrokken bij een frontale botsing. Na wekenlang samen op de intensive care te hebben verbleven, schreef ik een gedicht, ingegeven door het drama dat bezit heeft genomen van ons totale bestaan.