Esther Quatfass

Ook te lezen op de wereldwijven.

Het is ongelooflijk hoe snel een eland, hoe groot het dier ook is, uit het zicht kan verdwijnen tussen struikgewas en bomen. In 2008 emigreerde ik van Amsterdam naar Estland. De rust en ruimte in de natuur hebben mij altijd aangetrokken. De prikkels uit de randstad en mijn kans op een carrière heb ik dan ook bewust achter me gelaten. Ik heb er onder andere het gezelschap van elanden voor terug gekregen.

Toen ik nog in het bos van Estland woonde, zag ik vaak elanden lopen. Hier in Zweeds-Lapland, waar ik sinds 2014 woon, leven ze ook, maar zie ik ze minder frequent. Ze intrigeren me, meer dan andere dieren. Zo groot en imposant als ze zijn en op een bepaalde manier sierlijk.

Shokolaatje, mijn hollandse herder, trof eens een moeder eland met twee jongen aan in het bos. Blaffend dreef hij het groepje naar de zandweg waarop ik liep. Hij keek naar me met een blik van: Kijk nou toch eens wat ik gevonden heb. Wat gaan we hiermee doen?
Moeder eland draafde rustig achter haar jongen aan, met een schuin oog op Shokolaatje gericht, die zich vlak achter de hoeven van haar achterpoten bevond en de worstjes en biefstukjes al voor zijn neus zag bungelen.

In mijn thrillerdebuut Elandsoog – onlangs bij uitgeverij Lannoo verschenen – komt ook een eland voor.
Het verhaal kwam in me op tijdens een bliksembezoek aan Noorwegen. Door de sledehonden van mijn partner Stef kunnen we niet makkelijk van huis weg. Aan het begin van de zomer van 2017 wilden we er toch graag even uit.

Dus besloten we om in één dag tijd van ons huis in Västerbotten naar de Noorse kust te rijden, en de volgende dag langs een andere route weer terug te keren. De tent en de huishonden werden in de auto gepakt. En de sledehonden kregen een grote portie rauwe zalm, zodat ze in de dertig uur dat we weg zouden zijn heerlijk konden uitbuiken.

Net over de grens in Noorwegen stopten we bij een meer om daar even aan de waterkant te pauzeren. Twee verlaten auto’s blokkeerden de bosweg die uitkwam bij een steiger aan de oever. De aanblik van de voertuigen had iets unheimisch en sprak onmiddellijk tot mijn verbeelding, doordat het geheel een inbreuk van de mensenwereld in de natuur leek te zijn en iets van een conflict in zich leek te dragen. Met die sfeer in mij, parkeerden we en gingen we te voet verder. De steiger wees met zijn schommelende punt in de richting van een eiland. Nergens stonden huizen. De zon scheen. Door de ontwakende insecten was de lucht gevuld met een tedere zindering.

Overal bestond het uitzicht uit heuvelig bos. Ik stond daar om me heen te kijken en al het moois en mysterieuze in me op te nemen, toen ik op eens wist: Dit is een verhaal. Het was alsof ik er middenin stond. Ik werd overspoeld door inspiratie maar ik hield haar tegen omdat ik bezig was met een ander verhaal. Ik wilde niet in de valkuil trappen om aan nieuw werk te beginnen voordat het oude netjes is afgerond en halfbakken op een plank belandt. Dus maakte ik alleen wat foto’s en besloot verder niet na te denken over wat zich aan mij probeerde vast te klampen.

Het schrijven vlotte niet in de maanden daarna en ten slotte liet ik toch het gevoel toe dat ik daar aan de waterkant had gekregen. Elandsoog werd geboren. Toen ging het razendsnel. Na zes maanden stond er een ruwe versie op mijn harde schijf. Ik stuurde een synopsis en voorbeeldtekst naar uitgeverij Lannoo en kreeg al snel als antwoord dat ze het verhaal wilden lezen. Het was alleen nog niet af. Dus werkte ik het eerst verder uit en vlak daarna tekende ik in Gent het contract voor publicatie.
Het andere verhaal ligt nog halfbakken op een plank…

Waarom gaat het schrijven van een tekst soms zo makkelijk en is het een andere keer een uitputtend gevecht? Daar weet ik eigenlijk geen antwoord op. Behalve dat het onafgeronde verhaal te veel aan mijn eigen leven raakte. Autobiografische teksten in roman-vorm vind ik niet makkelijk om te schrijven. Ook niet zo leuk. Ik laat liever mijn fantasie de vrije loop.

Elandsoog is een thriller over misdaad, moord en vriendschap in de Zweedse bossen. Sinds Christian zijn bivakplek op het eiland Elandsoog moest opgeven, houdt hij de nieuwe bewoners Ivan en Zahra nog steeds in de gaten. Hij is ervan overtuigd dat Ivan meer op zijn kerfstok heeft, zeker wanneer zijn vriend op één van hun heimelijke bezoekjes aan het eiland wordt doodgeschoten. In een poging om zijn eigen onschuld te bewijzen, moet Christian de waarheid aan het licht brengen. Maar Ivan sluipt niet als enige door de Zweedse bossen. En wie houdt uiteindelijk wie in de gaten?